"Polska lewica u progu XXI wieku. Wybrane aspekty" - recenzja

Jeszcze kilka lat temu, gdybym brał się za recenzowanie książki politologicznej dwa lata po wydaniu, byłoby to dużym spóźnieniem (premiera pracy miała miejsce w 2008 rkou). Rozdrobniony system partyjny, rozmnażanie przez podział, różnorodność źródeł finansowania sprawiały, że system partyjny w Polsce był dla politologów trudny do okiełznania. Jednak stabilność systemu, określana przez wielu publicystów "zabetonowaniem sceny" pozwala pochylić się nad pracą zbiorową pod redakcją Łukasza Tomczaka, wydaną nakładem wrocławskiego wydawnictwa Marina, analizującą szerokie aspekty historii i teraźniejszości polskiej lewicy, zarówno w sferze myśli jak i praktyki.

Pozycja wydawnictwa Mariny nie odkrywa Ameryki - znajdziemy tak znane fakty, przesączone przez sito analiz, ocen, czerpiące z dorobku polskiej myśli politologicznej końca XX wieku. Jednak wypełnia pewną istotną lukę - próbuje dokonać syntezy wiedzy na temat lewicy radykalnej i parlamentarnej, przypomina zapomniane spory o kierunki ewolucji (bardziej w lewo czy do centrum, PRL dobry czy zły). Dużą zaletą pracy jest przedstawienie nieudanych prób budowy lewicy solidarnościowej - od PPS-u począwszy, przez Solidarnosć Pracy, Ruch Demokratyczno-Społeczny Zbigniewa Bujaka, Unię Pracy. Widać, że autorzy dokonali solidnego researchu dostępnych materiałów prasowych i dokumentów programowych.

Całość pracy uzupełnia aneks w którym znajdują się dokumenty programowe polskich partii lewicowych.

Wydawnictwo Marina zaczyna się specjalizować w monografiach polskich partii politycznych - warto przypomnieć chociażby wydane ostatnio "Polskie ugrupowania liberalne". Obie pozycje powinny znaleźć się w bibliotekach wszystkich osób zawodowo zajmujących się opisywaniem polskiej polityki, studentów kierunków polityczno-społecznych. Dla pozostałych też będą ciekawe, pokazując, że system dwóch dużych i dwóch małych partii to wynalazek dość świeży jak na polskie warunki.