Eurosceptycyzm to słaba recepta
Mimo obecnych problemów strefy euro, wynikających z nadmiernego zadłużenia, braku kontroli nad sektorem bankowym, nieodpowiedniej alokacji środków i braku harmonizacji systemów podatkowych /a to tylko niektóre z przyczyn/ Europa w Polsce cały czas jest sexy. Nic dziwnego. Strumień pieniędzy popłynął w kierunku polskiej wsi, przyspieszając jej rozwój cywilizacyjny i ratując sektor skazany na porażkę, za jaki wielu uznało rolnictwo. Unia solidnie dotuje projekty infrastrukturalne /mimo, że tutaj wybór priorytetów przez Polskę jest niezgodny z modernizacyjnymi trendami - wspiera się raczej transport indywidualny, który jest drogi i nieekologiczny, zamiast transportu zbiorowego/. Tysiące młodych ludzi poznaje Europę dzięki programom takim jak Sokrates, Erasmus czy Młodzież w działaniu, włoski pisarz Umberto Eco uznał to za jeden z największych sukcesów integracji europejskiej. Wreszcie po ponad 50 latach funkcjonowania projektów integracyjnych nikt przy zdrowych zmysłach nie kwestionuje faktu, że zjednoczona Europa uchroniła nas przed największym fatum XX wieku - wojną. Dziś wojna nikomu się nie opłaca.
Nie da się jednak ukryć, że kryzys w Europie jest czymś realnym, namacalnym. Skutkuje on wzrostem cen podstawowych produktów, niepewnością jutra, rosnącym bezrobociem. Gdy rozmawiam z greckimi polityczkami i politykami mówią, że nie są pewni swojej przyszłości. Swój kraj, w którym naprzemiennie rządziły dwie polityczne familie postrzegają jako niedemokratyczny, nieegalitarny i skorumpowany. Mówią o realnym konflikcie między klasą posiadaczy etatów, głównie urzędników w sektorze publicznych, a rosnącą rzeszą młodych wykształconych ludzi bez perspektyw. Dla wielu z nich jedynym możliwym wyborem jest emigracja zarobkowa. Dla kraju dotkniętego kryzysem finansowym drenaż mózgów zdaje się być prawdziwą tragedią.
Przeżywająca okres prosperity, nie będąca w Unii, choć ekonomicznie silnie powiązana ze wspólnotą Turcja jest mamiona przez swoich liderów ideologią "cudu gospodarczego". Jednak jest on okupiony problemami natury kryzysu demokracji i totalnego ignorowania czynnika ekologicznego.