Donald Tusk – były liberał
Pamiętam jeszcze całkiem nieodległe czasy, kiedy Donald Tusk był politykiem, który z odwagą i przekonaniem prezentował liberalne i wolnorynkowe propozycje dla Polski. Nie mam tu na myśli wyłącznie zamierzchłych – dla niektórych – czasów Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Wystarczy sięgnąć po dokumenty programowe i wypowiedzi Donalda Tuska z pierwszych kilku lat Platformy Obywatelskiej.
Dlatego ze zdumieniem i niedowierzaniem obserwuje to, co dzieje się z premierem odkąd objął władzę. Z dawnego liberała nie zostało w zasadzie nic. Polityką jego rządu są za to podwyżki podatków, wyhamowanie prywatyzacji, a nawet pomysły nacjonalizacji prywatnych spółek, jak chociażby forsowany przez rząd – na szczęście nieskutecznie – pomysł nacjonalizacji Banku WBK. Wszystkie te pomysły łączy nie tylko to, że są szkodliwe dla Polskiej gospodarki, ale przede wszystkim to, że są całkowicie sprzeczne dotychczasową drogą polityczną Donalda Tuska i z tym, co publicznie głosił przez lata.
Ostateczny rozbrat z liberalizmem byłego lidera polskich liberałów dzieje się na naszych oczach przy okazji dyskusji nad rządowymi propozycjami reformy systemu emerytalnego. Donald Tusk w sposób bezwstydny opowiada rzeczy, które jeszcze kilak lat temu nie mieściłyby mu się w głowie. Zamiast wysłuchać i skorzystać z podpowiedzi profesora Leszka Balcerowicza próbuje wciskać Polakom kit, którego nie powstydziliby się rasowi socjaliści. Opowieści o tym jakoby ZUS gwarantował obywatelom wyższe i bezpieczniejsze emerytury niż otwarte fundusze emerytalne jest tylko ostatecznym dowodem na to, że Tusk wysiadł z tramwaju „liberalizm” na przystanku „władza”.
Dzisiaj jedyną filozofią polityczną Donalda Tuska jest trwanie przy władzy. Idee, w które – jak głosił – wierzył i które podobno wyznawał ustąpić musiały polityce „ciepłej wody w kranie”. Dlatego tak bardzo zaangażował się w reformę OFE. Jej przeprowadzenie pozwala mu kupić czas - kolejne lata spokoju i dalszego wmawiania nam, że żadne trudne, wymagające odwagi i determinacji reformy nie są konieczne. Wszystko w myśl zasady – po nas choćby potop.