Ponad 10 procentowy wynik partii imienia Janusza Palikota, zwanej trochę na wyrost Ruchem, był zaskoczeniem nie tylko dla komentatorów w Polsce. Z zaskoczeniem przyjęto go również na całym Starym Kontynencie, a szczególne zainteresowanie wywołał wśród liderów i liderek paneuropejskich formacji politycznych, mających swoją reprezentacje w Parlamencie Europejskim. Dla nich pozyskanie popularnego polityka, który według obecnych sondaży miałby szansę wprowadzić 6-7 eurodeputowanych w wyborach do PE w 2014 6-7 europosłów to kusząca perspektywa.

Dla każdego coś miłego

Ruch Palikota cechuje ogromny synkretyzm programowy. Wśród wypowiedzi liderów tej partii (ograniczając się tylko do tych sprzed roku, ponieważ wcześniejsze rozszerzą nam spektrum potencjalnych europejskich partnerów Palikota do niemal wszystkich ugrupowań obecnych na kontynentalnej scenie politycznej) znajdziemy głosy, które pasują niemal do wszystkich części sceny politycznej. Jest tu miejsce na neoliberalny i technokratyczny populizm (tylko studia techniczne i ścisłe powinny być bezpłatne), antyklerykalny postkomunizm (uosabiany przez środowisko Racji Polskiej Lewicy, a personalnie byłego księdza, Ryszarda Kotlińskiego) ale też szlachetne postulaty równościowe, bliskie zarówno tradycji socjaldemokratycznej, liberalnej jak i tej spod znaku Zielonej Polityki (tu prym wiodą Wanda Nowicka, Robert Biedroń i Anna Grodzka).

Biznes wiedzie prym

Ogromny zaciąg małego i średniego biznesu w ugrupowaniu Palikota (to przedsiębiorcy sfinansowali zręby tego przedsięwzięcia politycznego, otrzymując w zamian pierwsze miejsca na listach wyborczych) sprawia, że Palikot będzie ciążył ku ALDE - Sojuszowi Liberałów i Demokratów dla Europy. Jednak dla tych biznesmenów i ALDE może być zbyt lewicowe (w ich głos najlepiej wpisuje się postawa polskich liberalnych think-do-tanków, które twierdzą, że ALDE porzuciła tradycje wolnorynkowe i kapitalistyczne).

Lewą marsz?

Wokół Palikota pojawił się również Piotr Ikonowicz - przedstawiciel nurtu radykalnej lewicy, były szef PPS i poseł SLD, znany z blokowania eksmisji. Ikonowicz to ostatnio jeden z najbardziej wiarygodnych głosów w obronie wykluczonych - na codzień współpracuje z osobami pokrzywdzonymi przez kamienniczników, developerów i bezduszność urzędniczą w stworzonej od podstaw Kancelarii Sprawiedliwości Społecznej. Ikonowicz otwiera Palikota na głos zwykłych ludzi, pomaga mu zrozumieć dyskurs lewicowy, od którego Palikot (zwolennik drogich cygar i lokowania majątku w rajach podatkowych) był przez lata odcięty. Jeszcze niedawno Ikonowicz ciągnął by Palikota w stronę eurokomunistów i socjalistycznych Zielonych, skupionych w Grupie Zielona Lewica Nordycka - Europejska Partia Lewicy. Dziś ciepło wypowiada się o grupie Zieloni - Wolny Sojusz Europejski, którego częścią jest partia Zieloni 2004. Tu jednak są oczywiste przeszkody. Mam poważne wątpliwości czy europejscy Zieloni byliby zachwyceni współpracą z partią w której ważną rolę odgrywa pewien szczeciński hodowca norek na skalę przemysłową na potrzeby rynku chińskiego.

Najbliżej do socjalistów?

Trzeci wariant - współpraca z Partią Europejskich Socjalistów i grupą S&D wydaje się dla Palikota najbardziej obiecujący. Jest to drugie co do wielkości ugrupowanie w Parlamencie Europejskim, regularnie obsadzające przez połowę kadencji funkcję szefa PE (za kilka miesięcy obejmie ją lider tej frakcji, Martin Schulz, zastępując Jerzego Buzka). Do tej współpracy Palikota przekonywać będzie zapewne Aleksander Kwaśniewski, mający więcej niż dobre kontakty na eurosocjalistycznych salonach. Przejmowanie przez Palikota symboliki polskiej centrolewicy (uczestnictwo w pochodzie pierwszomajowym, wynajęcie kilku pokoi w siedzibie SLD na Rozbrat) sprawia, że kolejnym etapem uwiarygodnienia się jako "prawdziwa lewica" byłoby członkostwo Palikota w PES. Pytanie jak w tym wypadku zachowa się SLD - czy postawi na współpracę, wspólną listę w wyborach do PE czy raczej będzie przekonywało socjalistów, aby sobie z Palikotem dali spokój.

Odpowiedź na te dylematy poznamy już na początku przyszłego roku.