Pożegnanie Poetki

Odeszła Wisława Szymborska. Kochaliśmy Jej mądre i celne wiersze. Wiersze, w których z niezwykłą precyzją, w doskonałych proporcjach potrafiła łączyć smutek i radość, zadumę i humor. Wystarczyło przeczytać parę Jej wierszy, by odkryć, że pisze Ona o nas – zwykłych ludziach, krzątających się wokół swoich codziennych spraw, zaskakiwanych nieraz tym, co niezwykłe, a często tym, co nieuchronne.

Poetkę najlepiej pożegnać wierszem. Przepisałem więc tutaj wiersz jednego z Jej ulubionych poetów – Szweda Tomasa Tranströmera, którego odwiedziła w Szwecji, gdy odbierała Nagrodę Nobla, i który – myślę, że przyjęła to z wielką radością – w ubiegłym roku też tą nagrodą został uhonorowany.

Twarzą w twarz

W lutym życie stanęło bez ruchu. Ptaki nie chciały latać, a dusza ocierała się o krajobraz jak łódka, co trąca molo, gdzie ją przywiązano.

Drzewa plecami w jedną stronę. Głębokość śniegu mierzysz wyschłą słomą. Ślady stóp starzeją się na grudzie. Pod brezentem nawet słowo zamarło.

Pewnego dnia coś podeszło pod okno. Praca ustała. Wyjrzałem. Płonęły kolory. Wszystko wirowało wokół. Ziemia i ja rzuciliśmy się na siebie.

(tłum. Michał Sprusiński)