Wraca Oleksy

Po Leszku Millerze do Sojuszu Lewicy Demokratycznej wraca Józef Oleksy. Słynne "taśmy Oleksego", w których nazwał SLD sitwą, a swoich szanownych kolegów określił mniej wybrednymi epitetami. Partia wybacza, zaprasza na swoje łono, a dla byłych premierów (również dla Millera) tworzy specjalny "salonik pamięci", gdzie mają być gromadzone pamiątki po okresie świetności Sojuszu: zdjęcia z Bushem i Clintonem, wprowadzanie Polski do Unii Europejskiej.
Sojusz przestaje ignorować byłych premierów. Wpuszcza jednak do siebie wytrawnych graczy, ludzi znacznie większego kalibru niż Napieralski i Olejniczak. Gdzie sięgają ambicje Millera i Oleksego. Czy politycy szybko przejdą z drugiego szeregu na czoło lewicy? Ciężko powiedzieć.
Konserwatywna rewolucja symbolizowana przez projekt IV RP, popierany pierwotnie przez PO i PIS zmiotła postkomunistyczną lewicę. Do nazwisk obu byłych premierów przylgnęło słowo "afera" - Miller kojarzy się z hazardową, Oleksy z aferą "Olina". Są nieakceptowalni dla większości wyborców, choć dla kurczącego się elektoratu postkomunistycznego stanowią pozytywne symbole.
SLD gorączkowo szuka tożsamości. Już wiemy że nie będzie to tożsamość nowoczesnej, europejskiej, socjalliberalnej lewicy. Raczej złożą się na nią swoisty cynizm, wspomnienie dawnych sukcesów, obrona PRL-u.
Pojawia się jednak światełko w tunelu. Poseł Arłukowicz, będący gwiazdą komisji śledczej, nie jest obciążony PZPR-owską przeszłością, a jednocześnie z tygodnia na tydzień staje się politykiem coraz większego kalibru. Nie ustępuje Millerowi i Oleksemu inteligencją, zbiera dobre recenzje u dziennikarzy i komentatorów sceny politycznej, budzi sympatię nawet u zadeklarowanych PIS-owców.
Jeżeli SLD pójdzie w kierunku jaki symbolizuje Bartosz Arłukowicz - przetrwa, a nawet będzie mogło liczyć na głosy osób znużonych Platformą. Droga Oleksego, Millera, ale również Napieralskiego to droga donikąd.